Nasz projekt obejmuje szereg badań i analiz, ale ciągle pojawiają się i nowe wątki warte poruszenia… Przykładem jest jest dendrochronologia.
To jedna z najdokładniejszych metod do określania wieku bezwzględnego. Polega na analizowaniu szerokości przyrostów rocznych słojów drzew i pozwala na określenie, kiedy ścięto drzewo, z którego pochodzi próbka drewna/węgla drzewnego. A twórcą dendrochronologii jest… amerykański astronom Andrew Douglass. 😉 Badał związek między aktywnością Słońca a zmianami klimatu, a odkrył m.in. możliwość przyporządkowania przyrostu słojów do konkretnych lat kalendarzowych. W Europie prekursorem tej nauki był niemiecki botanik Bruno Huber, który dostosował metodykę badań do europejskich warunków.
Analizę węgli z Puszczy Boreckiej wykonała Anna Elzanowska z İstanbul Üniversitesi-Cerrahpaşa. Do badań przekazaliśmy 54 próbki (głównie dębu i sosny), z czego tylko 11 było poddanych dokładniejszej analizie. Niestety z „naszych” węgli nie udało się uzyskać datowania metodą dendrochronologii (albo miały za małą liczbę przyrostów rocznych albo były za bardzo rozdrobnione). Najdłuższa seria przyrostów dla dębu miała tylko 32 słoje. Minimum to 50, by można je porównać z chronologiami wzorcowymi… Tym razem nie wyszło, ale nie zrażamy się! Dostaliśmy rady i zalecenia, więc spróbujemy w przyszłości z kolejnymi węglami. 🙂
Fot. Anna Elzanowska
PS
Jeśli chcecie dowiedzieć się, jak dendrochronologia przydaje się w archeologii to polecamy artykuł pt. „History written in charcoals. Dendrochronology of Barczewko” autorstwa Anny Elzanowskiej i Arkadiusza Koperkiewicza dotyczący Barczewko/Alt Wartenburg – historia ogniem pisana, unikatowego stanowiska archeologicznego z doskonale zachowanymi reliktami średniowiecznego miasta.
………………………………………………………………………………….
Projekt finansowany ze środków budżetu państwa, przyznanych przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w ramach programu „Nauka dla Społeczeństwa II”.
